Wat vindt jouw omgeving van jouw nierdonatie?

Een veelgehoorde vraag: hoe ervaren jouw naasten nu eigenlijk jouw besluit om een van je nieren te doneren?

Betty en de kids moesten natuurlijk wennen aan mijn plan, maar gaandeweg hebben zij het geaccepteerd en staan inmiddels unaniem achter mijn wens.

Althans, dat is mijn indruk.

Zij willen niets liever dan dat ik weer helemaal als de oude uit de operatie kom. Het vertrouwen in de artsen en de hele procedure is bij hen langzaam gegroeid.

Ik heb nooit angst gehad om risico’s te nemen, maar een ingreep in een gezond lichaam is uiteraard van een andere orde dan een gewaagde belegging, midden in je carrière je baan opzeggen en iets totaal anders gaan doen, of je huis verkopen en naar de andere kant van het land te verhuizen.

Om maar eens een paar dingen te noemen.

En je bij die beslissingen niets van wie dan ook aan te trekken maar je eigen weg te gaan.

Een nierziekte of überhaupt een operatieve ingreep heeft een connotatie met de dood en daar is het merendeel van de mensen huiverig voor.

Degenen van wie ik zéker een positieve reactie op mijn voornemen had verwacht reageerden totaal niet, en de groep waarvan ik had ingeschat dat ze er wellicht moeite mee zouden hebben, waren en zijn verrassend enthousiast.

Die ervaring is voor iedereen herkenbaar; je vormt je tevoren een beeld van de reacties en dat klopt achteraf nooit, een verkeerde inschatting zeg maar.

Wat ik ook regelmatig hoor is "oh, dat zou ik nóóit doen".

Waarmee diegene in één klap alles over zichzelf zegt maar helemaal niets over mijn beslissing.

Waar ik in het begin wel wat moeite mee had waren de opmerkingen dat ik egoïstisch bezig was; de keuze om het orgaan waar ik meer dan een halve eeuw zuinig op was geweest aan een vader of moeder schenken zou een vorm van discriminatie zijn. Ik had mijn nier immers aan iederéén moeten gunnen.

Als ik diegene dan vroeg of een nier bij leven doneren iets voor hem/haar zou zijn waren we direct weer terug bij áf.

En zo reageert iedereen verschillend waarbij veel reacties voortkomen uit een begrijpelijk gebrek aan kennis.

Als een bekende echter dialyseert of is overleden aan een nierziekte wordt het ineens veel herkenbaarder en is er direct meer begrip.

Kortom, ik ga mijn eigen weg zonder het belang van mijn gezin en familie uit het oog te verliezen, de risico’s zijn te overzien en mijn doel om één iemand het leven terug te geven en anderen te prikkelen om na te gaan denken over nierdonatie bij leven staat voorop.